niedobór żelaza | |

ACEBUTOLOL

Acébutolol, opisany w 1971 r. przez Basil i wsp. [79], okazał się silnym, wybiórczym antagonistą receptorów (-adrenergicznych podobnym do prak- tololu, od którego różni się dodatkową grupą acetylową w pozycji orfo. Jak wykazał Levy [604], wywiera kompetycyjną i odwracalną blokadę receptorów pi w sercu, co wyraża się hamowaniem dodatniego działania chrono- i inotropowego wywołanego izoprenaliną u psów [60, 149]. Nie działa na przepływ w tętnicy udowej u psów nawet w kumulacyjnej dawce 3 mg/kg. Blokuje spadek ciśnienia diastolicznego wywołanego przez izoprenalinę w dawce 0,1 mg/kg. Nie wykazuje działania blokującego na receptory j}2 w oskrzelach świnki morskiej w żadnej dawce w przeciwieństwie do praktololu [604], W doświadczeniach na ludziach acébutolol w dawce 100 i 300 mg hamuje częstoskurcz wywołany izoprenaliną w podobny sposób, jak propranolol w dawce 10 i 40 mg. Propranolol jest więc 7,5- 10 razy silniejszy w tym modelu niż acébutolol. Czas działania obydwu preparatów jest jednakowy, pr2y czym największe stężenie acebuta- lolu w osoczu pojawia się w 3 – 4 h po doustnym podaniu leku [225, 226], W tym także czasie występuje najsilniejsza blokada receptorów p-adrenergicznych. Acébutolol wykazuje właściwości stabilizujące błonę komórkową, działanie miejscowo znieczulające oraz przeciwartymiczne podobnie jak propranolol [80, 81, 604], aktywność sympatyk orni me tyczną zaś mniejszą niż praktolol,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *