| |

Gdzie Najczęściej usadawia się błonica?

Najczęściej błonica usadawia się w gardle, ściślej mówiąc, na migdał- kach, skąd proces może się szerzyć na krtań, tchawicę i oskrzela albo z gardła przejść może na przełyk. Częstym siedliskiem błonicy bywa również nos, skąd proces może się przesuwać do gardzieli, albo przechodzić niekiedy na ucho środkowe. Poza tym zmiany błonicze występować mogą na błonie śluzowej narządów płciowych u dziewcząt, na spojówkach oczu, na skórze — zakażenie przyranne (błonica pępka u noworodków). Nie zawsze zmiany miejscowe mają charakter zapalenia rzekomobłoniastego w bardzo ciężkich postaciach błonicy (postać hiper- toksyczna) zmiany w gardle mają charakter zmian nekrotycznych sięgających w głąb tkanek. Naloty błonicze -— błony rzekome — powstają w następstwie działania toksyn maczugowców, wskutek czego powstający wysięk surowiczy zbiera się na powierzchni błony śluzowej i krzepnie. Błony rzekome składają się ze skrzepłego włóknika, w którego oczkach znajdują się leukocyty świeże i rozpadające się oraz drobnoustroje swoiste i nieswoiste. Nalot przywiera mocno do podłoża, jakie stanowi migdałek lub błona śluzowa gardła próby usunięcia go powodują krwawienie, z pozostawieniem ubytku na błonie śluzowej. W innych okolicach (nos, krtań, tchawica, oskrzela) związek z podłożem jest luźniejszy, toteż nalot schodzi łatwiej bez pozostawienia wyraźnych ubytków. Toksyna błonicza prócz zmian miejscowych w gardle wywołuje odczyn zapalny w najbliższych węzłach chłonnych i tkance otaczającej, dokąd przenika drogą naczyń limfatycznych i przestrzeni tkankowych. Równocześnie z prądem krwi toksyna zostaje rozprowadzona po całym ustroju, uszkadzając silnie serce, naczynia, nadnercza, nerki, tkankę nerwową, wątrobę oraz słabiej mięśnie, śledzionę i inne narządy. rowalności co 1-0—13 lat, przy czym te zaostrzenia o cechach epidemii mają pod względem klinicznym charakter określony, jak np. ostatnia epidemia w r. 1945, w której dominował dławiec błoniczy. Nasilenie epidemii nie znajduje dostatecznego wytłumaczenia, a w każdym razie nie ma związku z katastrofami społecznymi, jak np. wojny, kryzysy ekonomiczne itp. Źródłem zakażenia jest chory w okresie ostrym błonicy oraz — ozdrowieniec, u którego w jamie nosowo-gardłowej znaj-dują się jeszcze zarazki, tj. nosiciel zarazków po przebytej chorobie oraz nosiciel tzw. właściwy — osobnik, który nosi maczugowce, mimo że błonicy nie przechodził. Spośród chorych najbardziej są niebezpieczni ci, u których błonica przebiega nietypowo i dlatego bywa nie rozpoznana. Zakażenie od chorego lub od nosiciela odbywa się drogą kropelkową. Zdarza się zakażenie pośrednie, przez przedmioty pochodzące z otoczenia chorego, zabrudzone wydzieliną z jamy nosowo-gardłowej (zabawki, naczynia stołowe itp.). Wyjątkowo zakażenie może być przeniesione za pośrednictwem mleka i jego przetworów.

Najczęstszym umiejscowieniem zmian w błonicy jest tkanka limfoidalna gardła, gdzie powstają typowe dla tego schorzenia błony rzekome, jako skutek działania toksyn w miejscu ich wytwarzania. Jednakże nie od zmian miejscowych zależy los chorego, wyłączając ciężkie przypadki dławca, lecz od stopnia uszkodzenia przez toksyny ważnych dla życia narządów. Ciężkość uszkodzeń zależy od ilości i siły jadu, a w dużym stopniu od zdolności obronnych organizmu człowieka. W przypadkach dużej inwazyjności zarazka, wobec małej wartościowości mechanizmów obronnych organizmu dochodzi do postaci toksycznej błonicy, w której występują ciężkie zmiany ze strony układu sercowo- naczyniowego i nadnerczy, doprowadzające wkrótce do zejścia śmiertelnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *