| |

Objawy zatrucia glikozydami naparstnicy

Blok przedsionkowo-koraorowy pierwszego stopnia występuje w ok. 10-15% przypadków zatrucia glikozydami naparstnicy. Zdaniem niektórych autorów [33] wydłużenie odcinka PR nie oznacza jeszcze zatrucia, jest natomiast wczesnym objawem ostrzegawczym [18, 19]. Pojawienie się bloku Mobitza I lub bloku całkowitego nie budzi – w zestawieniu z obrazem klinicznym – wątpliwości co do naparstnicowego pochodzenia zmian. Czynność komór w ponaparstnicowym bloku całkowitym jest szybsza niż w bloku ,,samoistnym” i dlatego zespól MAS pojawia się rzadko. Jeśli częstość pobudzeń komorowych przewyższa skurcze przedsionków, a załamek P zachowuje się zmiennie w stosunku do zespołu QRS, to rozpoznaje się ponaparstnicowe rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe.

Pobudzenia z łącza oraz częstoskurcz węzłowy są częstymi i, być może, najbardziej charakterystycznymi objawami zatrucia glikozydami naparstnicy [6], jeśli wyłączy się procesy chorobowe, w których ten rodzaj zaburzeń rytmu należy do obrazu klinicznego (świeży zawał mięśnia sercowego, gorączka reumatyczna, wczesny okres po operacji na sercu, zapalenie mięśnia sercowego). Pobudzenia węzłowe nie sprawiają trudności rozpoznawczych nawet w przebiegu migotania przedsionków, ponieważ przerwa między pobudzeniem komorowym i pochodzącym z łącza jest zwykle długa. Większą trudność nasuwa częstoskurcz węzłowy, gdyż może się wyrażać naprzemiennym występowaniem miarowych pobudzeń komorowych i mieści się w granicach 70- 130 uderzeń na minutę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *