| |

Starzenie się mężczyzny – kontynuacja

Ponieważ zmiany powyższe dotyczą estradiolu, słabiej wiązanego przez plazmatyczną globulinę, a w dodatku sekrecja jego w mniejszym stopniu ulega obniżeniu, zmienia się stosunek estrogenów do androgenów. Ta zmiana na korzyść estrogenów stwarza możliwość następstw w postaci relatywnej estrogenizacji. Przejawia się to raczej na obwodzie niż w przebiegu funkcji rozrodczej, która jest długo zachowana, dzięki lokalnie wysokiemu poziomowi androgenów.

Obniżenie androgenizacji może spowodować zgrubienie i hialinizację błon podstawowych pęcherzyka nasiennego, obniżenie ruchliwości plein- ników i zmiany w konsystencji jąder (Schirren, 1973). Inwolucja funkcji drugorzędowych gruczołów płciowych jest przede wszystkim rezultatem obniżenia efektywnego poziomu androgenów, mimo że czynnikiem regulującym są tu jeszcze inne mechanizmy. Toteż obniżenia poziomu fruktozy w spermie i przerzedzenia owłosienia płciowego nie można w późniejszym wieku zahamować podawaniem androgenów tak, jak to się robi w przypadkach hipogonadyzmu u młodych mężczyzn. Zanik wrażliwości na testosteron w tkankach jest dalszym przejawem starzenia się organizmu i może odgrywać rolę w życiu płciowym starszych mężczyzn, ponieważ dotyczy nie tylko narządów płciowych, ale także seksualnych ośrodków mózgowych.

Zmiany związane ze stopniowym osłabianiem funkcji płciowych są u mężczyzn w starszym wieku powolne i rzadziej niż u kobiet łączą się z objawami psychicznymi i neurowegetatywnymi. Męskie przekwitanie przypadające na okres między 50 a 60 rokiem życia nie ma tak bezpośredniego związku z poziomem hormonów sterydowych jak u kobiet (poziom androgenów u mężczyzn w tym samym wieku wykazujących objawy przekwitania, jak i bez takich objawów, nie różnił się w sposób istotny statystycznie).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *