| |

Insulinooporność immunologiczna – przeciwciała przeciwinsulinowe

Immunologiczna oporność na insuliną pojawia się po upływie 4-6 tygodni od chwili rozpoczęcia leczenia tym hormonem. Zależy ona od wytworzenia się przeciwciał typu IgG. Wykazują one reakcję neutralizowania, wiązania, precypitowania, blokowania lub hemaglutynacji z insuliną. Są to przeciwciała heterogenne. Wiążą egzogenną insulinę, powodując powstawanie nieczynnego biologicznie kompleksu, który nie podlega mechanizmowi katabolizmu insuliny. Na ogół nie więcej niż 10 j.m. insuliny egzogennej zostaje związane przez przeciwciała w ciągu doby. Niekiedy jednak mogą one unieczynniać setki jednostek, powodując powstanie in- sulinooporności. Często wysokie miano przeciwciał przeciwinsulinowych spotyka się u osobników z haplotypem HLA Bwl5.

Przeciwciała insulinowe są wytwarzane jako reakcja na wstrzyknięcie preparatu insuliny. Wykazują one z reguły zdolność do reakcji krzyżowych także z insulinami innych gatunków niż te, które ubocznie użyto jako antygeny.

Wydajność immunologiczna reakcji krzyżowych jest mniejsza niż nie- krzyżowych. Przeciwciała spotykane w insulinooporności reagują z insuliną wieprzową lub wołową. Lowell obserwował przypadek oporności na insulinę wołową i wieprzową z zachowaną pełną wrażliwością na insulinę ludzką, inni na ogól stwierdzali wyraźne reakcje krzyżowe między przeciwciałami, wywołanymi różnymi preparatami insuliny zwierzęcej, a insuliną ludzką. Przeciwciała neutralizujące insulinę należą do klasy IgG i różnią się pod względem chemicznym od przeciwciał powodujących uczulenie skóry na insulinę i od innych przeciwciał, które mogą powstawać w czasie insulinoterapii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *